Gambit

του Π. Παρίση, δημιουργού του STI

Ακόμη κι αν ένα πράγμα φαινόταν εκπληκτικό κι ωραίο, ήταν πάντα μια συλλογική αποτυχία, με την οποία η πλειονότητα των ανθρώπων έδειχνε να έχει εξοικειωθεί. Paolo Maurensig, La variante di Luneburg

 

Αρχείο: Σημειώσεις /Status: Προσωπικό/Καταχώρηση #25.

Σας αρέσουν τα βιβλία; Επηρεάζουν τη διάθεσή σας; Σας διασκεδάζουν; Σας πονούν; Υπάρχουν βιβλία που θα λέγατε ότι καθόρισαν τη σκέψη σας; Βιβλία που άλλαξαν τη ζωή σας; Βιβλία που σας σημάδεψαν; Βιβλία που σας στοίχειωσαν;

Κάποτε ονειρευόμουνα να γράψω ένα ξεχωριστό βιβλίο. Ένα βιβλίο από βιβλία. Ένα συνοθύλευμα από αυτούσιες φράσεις βιβλίων που θα διηγούνταν μια καινούρια ιστορία, διαφορετική από εκείνες στις οποίες συμμετείχαν μέχρι τώρα. Δεν είναι αδύνατο. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένας αρκετά ισχυρός υπολογιστής, πρόσβαση στη κεντρική βιβλιοθήκη της Ένωσης, όπου καταχωρούνται οι νέες κυκλοφορίες σε ηλεκτρονική μορφή, σύνδεση με το πανεπιστημιακό διαδίκτυο για να χρησιμοποιήσεις το εννοιολογικό λεξικό και τους γραμματικούς κανόνες της γλώσσας της επιλογής σου και βέβαια ένα πρόγραμμα συσχέτισης όλων αυτών με βάση τα δικά σου κριτήρια.

Έτσι κι αλλιώς οι ίδιες λέξεις σχηματίζουν όλα τα βιβλία... Κι αυτά που υπήρξαν, κι αυτά που θα γραφτούν… Η πρωτοτυπία δεν οφείλεται στις λέξεις. Και η αξία αυτού του βιβλίου δεν θα στηριζόταν στο περιεχόμενό του, αλλά στον τρόπο συγγραφής του. Θα ήταν η ζωντανή απόδειξη ότι η γλώσσα είναι άφθαρτη από την καθημερινή χρήση.

Δοκιμάσατε ποτέ να γράψετε ένα βιβλίο; Εγώ αρκετές φορές. Όμως κάθε προηγούμενη φορά ήξερα ποιος ήμουν, σε ποιους απευθυνόμουν και ποιο μήνυμα ήθελα να περάσω. Τώρα τ' αγνοώ και τα τρία. Απλώς μεταφέρω στο τερματικό μου αποσπάσματα της ζωής μου. Κι αν το βιβλίο που προκύπτει είναι ασαφές ή χωρίς νόημα, τι μπορώ να κάνω; Προφανώς έτσι είναι κι η ζωή μου.

Ξεκίνησα να γράφω αυτές τις σημειώσεις εν είδει ημερολογίου. Η μνήμη μου τώρα τελευταία με προδίδει με ανησυχητική συχνότητα και ήταν πιθανό οι σημειώσεις αυτές να μου χρειάζονταν, σε περίπτωση που με καλούσαν να στοιχειοθετήσω την επίθεση στο σύστημα ενώπιον δικαστικής αρχής. Παρ' όλ' αυτά το αρχικό κείμενο με τα γεγονότα δεν άντεξε στο χρόνο. Πολύ σύντομα το άλλαξα ολοσχερώς. Κι αυτό γιατί ανακάλυψα το αστρονομικό μέγεθος της αυταπάτης μου. Τα κίνητρά μου μεταβλήθηκαν. Οι προτεραιότητές μου μπερδεύτηκαν. Η καθημερινότητά μου κατέρρευσε.

Ίσως καταστράφηκα, ίσως απελευθερώθηκα! Όλα είναι τόσο ρευστά. Νιώθω συνεχώς την ανάγκη να επιστρέφω στη αρχή και να ξαναλλάζω τα γραμμένα. Κάθε φράση που γράφω, όσο άσχετη κι αν φαίνεται, μου ξεκαθαρίζει ένα ακόμη σκοτεινό σημείο στη σκέψη μου και με ωθεί να επαναπροσδιορίσω τον εαυτό μου (πόσο μάλλον αυτό το κείμενο).

Εξ άλλου το γράψιμο με χαλαρώνει. Παλιά με βοηθούσε να εστιάσω την προσοχή μου στο θέμα μου, τότε που ήμουν απόλυτα σίγουρος ποιο είναι αυτό. Πόσες φορές δεν παρατήρησα στα γραπτά μου ανακολουθίες ανάμεσα σε τμήματα που γράφτηκαν διαφορετικές μέρες ή ακόμα και διαφορετικές ώρες. Πόσες φορές δεν ξεκίνησα να υποστηρίξω με θέρμη μια άποψη και, γράφοντας, ανακάλυψα ότι τα επιχειρήματά μου ήταν σαθρά ή ότι τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς δεν ήταν καθόλου αστήρικτα. Μακάρι να υπήρχε τέτοια δυνατότητα και στον προφορικό λόγο. Θα είχαμε γλυτώσει από πολλά λάθη, ίσως κι από κανα-δυο πολέμους.

Βέβαια τώρα απελευθερώθηκα. Από τη σκλαβιά του να εμμένω στο θέμα μου. Από την πίεση του νοητού αναγνώστη που διαβάζει τις γραμμές και κάνει παρατηρήσεις. Από το πρότυπο που είχα πλάσει για τον εαυτό μου και την εικόνα μου στα μάτια των άλλων. Όμως, καλύτερα να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή...

συνεχίζεται