BACK TO :

Για τις κρύες νύχτες του χειμώνα..

Με τον Νίκο είχα την ευχαρίστηση να μιλήσω και στο τηλέφωνο. Θες επειδή ήταν καλοκαίρι και ήμασταν χαλαροί, θες γιατί όταν μιλάμε είμαστε λιγώτερο σφιγμένοι από όταν γράφουμε , η συνομιλία μας κύλησε α άνετα και επιπλέον εντυπωσιάστηκα από τις γνώσεις του για το Internet. Οι ερωτήσεις που τού έστειλα με e-mail, προσπαθούνε όπως βλέπετε να αντιμετωπίσουνε ευθέως το θέμα. Ίσως όμως να θεωρήθηκε κάπως αδιάκριτη η προσπάθεια αυτή και για αυτό οι απαντήσεις μοιάζουν να ξεγλυστράνε ή αν θέλετε να κρατάνε τις ερωτήσεις σε μια ευγενική απόσταση. Πάντως όπως μου γράφει ο Νίκος σε ένα άλλο e-mail, " η αναπηρία είναι μεγάλη ιστορία για να χωρέσει σε μερικές λέξεις"..

Αποκλειστική συνέντευξη του Νίκου Βουλγαρόπουλου, από το Αναπηρία Τώρα

Κατ' αρχάς πες μας σε παρακαλώ δυό λόγια για σένα. Για τη καθημερινότητά σου πριν και μετά τη δημιουργία του site σου στο Internet .

Το http://www.disabled.gr/ δεν είναι νέο site. Δημιουργήθηκε το 1990 στην τότε τεχνολογία του fidonet και λειτουργούσε επί πολλά χρόνια με όλες τις τεχνολογίες όπως αυτές εξελίσσοντο. Η πιο βασική ανάγκη ήταν η ανάγκη του e-mail και της τεχνολογίας του e-mail για λόγους καθαρά επιβίωσης και επικοινωνίας. Βέβαια είναι και ένα χόμπι. Το βασικότερο κίνητρο είναι το χόμπι. Και είναι ένα καλό χόμπι, τουλάχιστον για τις κρύες νύχτες του χειμώνα.

Ποιός είναι ο ορισμός του "ατόμου με ειδικές ανάγκες"; Μήπως είναι σχετικοί οι όροι του "σωματικού" και "πνευματικού" προβλήματος; ( πχ αριστερόχειρες, "υπέρβαροι", άτομα με ιδιαίτερα πνευματικά χαρίσματα κλπ)

Δεν υπάρχει σωστός ή λανθασμένος ορισμός. Όλες τις λέξεις μπορούμε να τις πούμε με τέτοιο τρόπο που να ακούγονται κομψές ή άκομψες. Για παράδειγμα, πολλές φορές χρησιμοποιώ στα γραπτά μου ή στον προφορικό λόγο τη λέξη «σακάτης» και ποτέ δεν έχει προσβληθεί κανένας από τους αναγνώστες με αναπηρίες. Αντιστοίχως, έχω ακούσει πολύ κόσμο που να χρησιμοποιεί τον όρο «μανεκέν» με τρόπο που είναι υβριστικός αλλά και δυσανάλογα άκομψος δεδομένου ότι τα μανεκέν είναι κατά τεκμήριο εξαιρετικά όμορφα. Το πρόβλημα της ορολογίας θα πρέπει να μας απασχολήσει πάρα πολύ κυρίως επειδή από την ορολογία προκύπτει η νομοθεσία, η δικαιοσύνη και η δημοκρατία. Η επιβίωση και η ευημερία των Ελλήνων και Ελληνίδων με αναπηρίες είναι ένδειξη δημοκρατίας. Η κάλυψη των άμεσα βιοτικών υλικών αναγκών των ανθρώπων που ζουν κάτω από συνθήκες αναπηρίας πρέπει να είναι πρώτη μας προτεραιότητα.

Σχολίασέ μας σε παρακαλώ το ευρέως παραδεκτό "Νους υγιής εν σώματι υγιές".

Είναι απολύτως ορθό. Οι αρχαίοι Έλληνες μολονότι ήταν οι εφευρέτες της ιατρικής, περιορίστηκαν στον ανθρώπινο χαρακτήρα της ίασης. Ύστερα, οι δυτικοί οικειοποιήθηκαν τις αρχαιοελληνικές αντιλήψεις περί ιάσεως και δημιούργησαν το λεγόμενο «ιατρικό μοντέλο». Κατόπιν, εμείς οι Έλληνες απαρνηθήκαμε τους προγόνους μας, προσβληθήκαμε από τη σοβαρότατη ασθένεια που ονομάζεται πολιτιστική αμνησία και επανεισάγαμε την καρικατούρα που ονομάζεται «ιατρική» και την ασχημαίναμε ακόμα περισσότερο από ότι οι δυτικοί μεταπράτες του πρωτοτύπου. Σε ότι αφορά την αναπηρία, ως πολιτισμός, υπήρξαμε ακόμα περισσότερο βάρβαροι. Αντί να δημιουργήσουμε ένα ελληνικό σύστημα αποκατάστασης αφήσαμε τη διαστροφή μας ελεύθερη να δημιουργήσει ένα απόρριμμα πτωχό σε έμπνευση και νοοτροπία το οποίο προσκυνά με ευλάβεια στο «ιατρικό μοντέλο» και στην ιατρικοποιήση της ανθρώπινης αναπηρίας και της προσωπικής ανάγκης.

Ποιες είναι οι ευθύνες των κυβερνήσεων και των εφαρμοζόμενων μοντέλων οικονομικής ανάπτυξης στη γέννηση ή στη δημιουργία ατόμων με ειδικές ανάγκες;

Οι κυβερνήσεις είναι ανεύθυνες επειδή «ου γαρ είδασι τι ποιούσι». Ο πληθυσμός που ζει κάτω από συνθήκες αναπηρίας είναι μια εκλογική πελατεία και τα πολιτικά κόμματα αναπτύσσουν τη ρητορική εκείνη που να έχουν τη μεγαλύτερη δυνατή απόδοση. Εάν κάποιος φταίει για τα δεινά των Ελλήνων με αναπηρίες δεν είναι μόνο οι κυβερνήσεις και τα κόμματα. Φταίνε όλοι αυτοί που συγκροτούν την κοινότητα των αναπήρων στην Ελλάδα, δηλαδή: οι ίδιοι οι άνθρωποι με αναπηρίες, οι επαγγελματίες στην αποκατάσταση, στην υγεία και στην ειδική αγωγή. Το παραπάνω ίσως να φαίνεται σκληρό, αλλά τα κόμματα αναπτύσσουν ρητορική και πολιτική για να κολακεύσουν τις ανεπάρκειες αυτών που συγκροτούν την αποκατάσταση στην Ελλάδα.

Η πρόσφατη αποκωδικοποίηση του DNA μπορεί να σημαίνει ότι δεν θα ξαναγεννιούνται πλέον παιδιά με ειδικές ανάγκες; Ή μήπως είναι απαράδεκτη, από μια σκοπιά ηθική και οικολογική, μια τέτοια παρέμβαση στη Φύση;

Αυτή είναι μια πολύ δύσκολη πολιτική και φιλοσοφική ερώτηση. Το ερώτημα δεν είναι ηθικό, ούτε οικολογικό. Είναι ζήτημα δημοκρατίας και ελευθερίας η δυνατότητα αναπαραγωγής της αναπηρίας σαν τέτοιας. Φοβούμαι ωστόσο πως η βασική γνώση των αναγνωστών σας δεν είναι επαρκής για να ακολουθήσει τέτοια θεωρητικά, φιλοσοφικά και πολιτικά άλματα. Πριν απασχοληθούν οι Έλληνες με τόσο σοβαρά ερωτήματα θα χρειαστεί να βρουν απαντήσεις σε πιο απλά ερωτήματα που μπορούν εύκολα να λυθούν. Δηλαδή: πως θα κάνουν χρήση υπηρεσιών υγείας χωρίς φακελάκι, πως θα επικοινωνήσουν με την εφορία τους χωρίς να λαδώσουν και πως θα χρησιμοποιήσουν λεωφορείο που δεν μυρίζει ιδρωτίλα. Ας βρούμε λύση σε αυτά τα απλά γιατί ύστερα το DNA θα μοιάζει παιχνιδάκι.

Dimitrios Protoulis 1999-1000 γ copyright pylh