Τελικά αυτό το έργο δεν είναι γραμμένο για κιθάρα! Είναι σαν να άκουσες Τσαϊκόφσκυ από ηλεκτρική κιθάρα και χάμοντ. Στο τέλος, η δήθεν αφαιρετική ασθητική των συντελεστών, θα περιορίζεται σε μια απλή ανάγνωση του έργου! Κάτι τέτοιο ήταν και αυτή η παράσταση. Φτωχύναμε τόσο πολύ; Περίμενες ότι θα βρέξει για να σταματήσει αυτό το μαρτύριο, μια και έβλεπες τον Οιδίποδα, την Ιοκάστη και όλους τους άλλους με νάυλον αδιάβροχα, αντί για πορφυρές ασθήτες. Περίμενες το catering να μπει για να σερβίρει στα τραπέζια με τα σφιχτά λευκά τραπεζομάντηλα, που υπήρχαν στη θέση του παλατιού των Θηβών, αλλά τίποτα. Περίμενες τον Οιδίποδα και ήρθε ο Μαρκουλάκης, κατ΄ευθείαν από το τηλεπαιχνίδι του MEGA. Tην Ιοκάστη και ήρθε μια υστερική , στρίγγλα Καραμπέτη, που στις συνεντεύξεις της απορούσε γιατί είχε ζήσει ο Οιδίποδας. Περίμενες το χορό να αποδώσει το δράμα και ήρθε ένα χορόδραμα. Εξείρεση μια Έλενα Χατζηαυξεντή, που οι δραματικές της κορώνες μεγάλωναν το τοπίο. Αυτό το τοπίο, που δε μεγάλωσε ο Μαρκουλάκης με τα τρελλά κουνήματα του κεγαλιού του στυλ Βέγγου, για να προσδώσει τραγικότητα και η ανύποπτη για το ρόλο Καραμπέτη. Αφησα για το τέλος τον πάντα αξιόλογο σκηνοθέτη. Ο Ευαγγελάτος θα μπορούσε να ανεβάσει αυτή την παράσταση στο Colombus Theater στη Νέα Υόρκη, όχι όμως στην Επίδαυρο, τόπο που είναι ξεκάθαρο ότι ισχύει ο «Κώδικας της Επιδαύρου». Λυπάμαι γιατί όλα ευτελίζονται στο πνεύμα μιας εισαγόμενης νοοτροπίας, που στερείται φαντασίας και γνώσης ιστορικής. Οι εξελισσόμενες δυνατότητες στο φωτισμό, τα σκηνικά, τα κουστούμια, στους ήχους και τη μουσική, που όλα αυτά είναι το θέατρο, μαζί με το υπέροχο, μοναδικό και κορυφαίο αυτό έργο, θα μπορούσαν να στήσουν «αυτό το κάτι άλλο. Φαίνεται όμως πως αυτό, παρά τις τόσες προσπάθειες, δεν έρχεται. Ο Ευαγγελάτος αμφισβητήθηκε αρχικά από τους κλασσικούς του είδους σαν αιρετικός και υπερ-λαϊκιστής, όταν είχε βγάλει τον Καρακατσάνη πανυγηρτζή στον Αριστοφάνη, να σέρνει κάρα στην ορχήστρα αντί για σκηνικά, προκαλώντας τότε ενθουσιασμό. Οι καιροί άλλαξαν, όμως η αίρεσή του παραμένει. Είναι αρκετή, νομίζει ο καθηγητής, για να στηρίξει το παλάτι των Λαβδακιδών και ένα δράμα ανάλογο των χριστιανικών παθών; Δεν ρωτώ από αναχρονισμό στα ιερά τέρατα. Όπως ο Μπετόβεν δεν πάει με το μπουζούκι, έτσι και ο Σοφοκλής δεν πάει με νάυλον και φούμο, αντί για τα τυφλωμένα μάτια του Οιδίποδα. «Είναι τυφλος στ' αυτιά, στο νου και στα μάτια» λέει ο Σοφοκλής. Όχι όμως ο θεατής!