«Οιδίπους Τύραννος» του Σπ.Ευαγγελάτου με Μαρκουλάκη και Κ.Καραμπέτη
Το Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου και η εταιρεία Culture Factory, παρουσιάζουν φέτος το καλοκαίρι την τραγωδία του Σοφοκλή «Οιδίπους Τύραννος», σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου.
Πρόκειται για μια μεγάλη παραγωγή με πρωταγωνιστές τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη (Οιδίπους) και την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (Ιοκάστη), ενώ θα πλαισιώνονται από ένα θίασο 14 ακόμη καταξιωμένων ηθοποιών.
Η μετάφραση είναι του Κ. Χ. Μύρη, τα σκηνικά - κοστούμια του Γιώργου Πάτσα και η μουσική του Γιάννη Αναστασόπουλου
Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα στην Επίδαυρο στις 9 Ιουλίου, στα πλαίσια των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Αθηνών, στα «Επιδαύρια» 2010.
Ο «Οιδίπους Τύραννος» πρόκειται ίσως για το συνταρακτικότερο θεατρικό κείμενο της αρχαιότητας, από όσα μας έχουν διασωθεί. Ο άνθρωπος στέκεται αντιμέτωπος με τη Μοίρα, αναμετριέται και συντρίβεται. Όμως η συντριβή του προβάλλει ένα αξεπέραστο μεγαλείο. Αμφισβητείται η αγαθότης του Θείου και δεσπόζει η αέναη προσπάθεια του ανθρώπου να δώσει απάντηση στα αιώνια μεταφυσικά Ερωτήματα. Επιπλέον είναι ένα κείμενο με συναρπαστική πλοκή και αγωνιώδεις περιπέτειες.
Ο Λάιος, βασιλιάς της Θήβας, είχε πάρει χρησμό πως το παιδί που θα γεννούσε με την Ιοκάστη, θα σκότωνε τον πατέρα του και θα παντρευόταν τη μητέρα του. Έτσι, όταν ο γιος τους γεννήθηκε, τρύπησαν τα πόδια του και τον έδωσαν σ' έναν υπηρέτη του παλατιού (βοσκό) για να τον αφήσει έκθετο στον Κιθαιρώνα. Αυτός έσωσε το βρέφος και το έδωσε σε άλλο βοσκό, που το παρέδωσε στον αφέντη του, τον βασιλιά της Κορίνθου. Αυτός το ανέθρεψε σαν παιδί του. Όταν ο Οιδίπους μεγάλωσε, αμφιβάλλοντας για την καταγωγή του, πήγε στο μαντείο των Δελφών, όπου πληροφορήθηκε πως υπήρχε χρησμός, σύμφωνα με τον οποίο έμελλε να σκοτώσει τον πατέρα του και να παντρευτεί τη μητέρα του. Θέλοντας να αποφύγει την πραγματοποίηση του φοβερού αυτού χρησμού, δεν επιστρέφει στην Κόρινθο και σε εκείνους που θεωρούσε γονείς του. Στο δρόμο του όμως συνάντησε και αμυνόμενος σκότωσε τον Λάιο, αγνοώντας πως είναι πατέρας του. Όταν έφτασε στη Θήβα, έλυσε το αίνιγμα της Σφίγγας και κέρδισε την βασιλεία της πόλης, παίρνοντας την Ιοκάστη γυναίκα του και αποκτώντας μαζί της τέσσερα παιδιά.
Τη Θήβα έπληξε όμως νέος φοβερός λοιμός, υπεύθυνος για τον οποίο είναι ο δολοφόνος του Λαΐου. Ο Οιδίπους αναλαμβάνει να τον βρει και να σώσει την πόλη. Στην πορεία της αναζήτησης του δολοφόνου, ο ήρωας ανακαλύπτει πως είναι πραγματικά ο ίδιος. Όχι μόνο ο φονιάς του προηγούμενου βασιλιά της Θήβας, αλλά και φονιάς του πατέρα του και σύζυγος της μητέρας του. Ύστερα από την αποκάλυψη της τραγικής αλήθειας η Ιοκάστη απαγχονίζεται και ο Οιδίπους αυτοτυφλώνεται, εκλιπαρώντας για εξορία και ανησυχώντας για την τύχη των παιδιών του.
Ο Οιδίπους, ο τραγικός εστεμμένος της Θήβας, τολμάει να συγκρουστεί με τη μοίρα, η οποία θα έλεγε κανείς ότι τον διάλεξε επίτηδες για να παίξει μαζί του τα αποτρόπαια παιχνίδια της. Ο ήρωας βέβαια στο τέλος είναι αναπόφευκτο να πέσει και να συντριβεί. Ωστόσο και στην πτώση του ακόμα βγαίνει νικητής και αποβαίνει το αιώνιο σύμβολο του αγωνιζόμενου ανθρώπου, που προχωράει απτόητος στο τραχύ μονοπάτι της γνώσης, που είναι γεμάτο αινίγματα και παγίδες.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση: Κ. Χ. Μύρης
Σκηνοθεσία: Σπύρος Α. Ευαγγελάτος
Σκηνικά-κοστούμια: Γιώργος Πάτσας
Μουσική: Γιάννης Αναστασόπουλος
ΔΙΑΝΟΜΗ
Οιδίπους: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
Ιοκάστη: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη
Κρέων: Νίκος Αρβανίτης
Τειρεσίας: Μάνος Βακούσης
Εξάγγελος: Θανάσης Κουρλαμπάς
Ιερεύς: Νικόλας Παπαγιάννης
Άγγελος: Κώστας Ανταλόπουλος
Θεράπων: Σωτήρης Τσακομίδης
ΧΟΡΟΣ
Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Νικόλας Παπαγιάννης, Δημήτρης Παπανικολάου, Λευτέρης Πολυχρόνης, Βασίλης Πουλάκος, Βαγγέλης Ψωμάς, Τίνα Αλεξοπούλου, Μαρία Πανίδου, Έλενα Χατζηαυξέντη, Κώστας Ανταλόπουλος, Θανάσης Κουρλαμπάς, Σωτήρης Τσακομίδης
Συμπαραγωγή: Αμφιθέατρο Σπύρου Ευαγγελάτου - Culture Factory
ΕΝΑΡΞΗ 9 ΚΑΙ 10 ΙΟΥΛΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΟΥΛΙΟ:
Γιαννης Μητσοπουλος
Τελικά αυτό το έργο δεν είναι γραμμένο για κιθάρα! Είναι σαν να άκουσες Τσαϊκόφσκυ από ηλεκτρική κιθάρα και χάμοντ. Στο τέλος, η δήθεν αφαιρετική ασθητική των συντελεστών, θα περιορίζεται σε μια απλή ανάγνωση του έργου! Κάτι τέτοιο ήταν και αυτή η παράσταση. Φτωχύναμε τόσο πολύ; Περίμενες ότι θα βρέξει για να σταματήσει αυτό το μαρτύριο, μια και έβλεπες τον Οιδίποδα, την Ιοκάστη και όλους τους άλλους με νάυλον αδιάβροχα, αντί για πορφυρές ασθήτες. Περίμενες το catering να μπει για να σερβίρει στα τραπέζια με τα σφιχτά λευκά τραπεζομάντηλα, που υπήρχαν στη θέση του παλατιού των Θηβών, αλλά τίποτα. Περίμενες τον Οιδίποδα και ήρθε ο Μαρκουλάκης, κατ΄ευθείαν από το τηλεπαιχνίδι του MEGA. Tην Ιοκάστη και ήρθε μια υστερική , στρίγγλα Καραμπέτη, που στις συνεντεύξεις της απορούσε γιατί είχε ζήσει ο Οιδίποδας. Περίμενες το χορό να αποδώσει το δράμα και ήρθε ένα χορόδραμα. Εξείρεση μια Έλενα Χατζηαυξεντή, που οι δραματικές της κορώνες μεγάλωναν το τοπίο. Αυτό το τοπίο, που δε μεγάλωσε ο Μαρκουλάκης με τα τρελλά κουνήματα του κεγαλιού του στυλ Βέγγου, για να προσδώσει τραγικότητα και η ανύποπτη για το ρόλο Καραμπέτη. Αφησα για το τέλος τον πάντα αξιόλογο σκηνοθέτη. Ο Ευαγγελάτος θα μπορούσε να ανεβάσει αυτή την παράσταση στο Colombus Theater στη Νέα Υόρκη, όχι όμως στην Επίδαυρο, τόπο που είναι ξεκάθαρο ότι ισχύει ο «Κώδικας της Επιδαύρου». Λυπάμαι γιατί όλα ευτελίζονται στο πνεύμα μιας εισαγόμενης νοοτροπίας, που στερείται φαντασίας και γνώσης ιστορικής. Οι εξελισσόμενες δυνατότητες στο φωτισμό, τα σκηνικά, τα κουστούμια, στους ήχους και τη μουσική, που όλα αυτά είναι το θέατρο, μαζί με το υπέροχο, μοναδικό και κορυφαίο αυτό έργο, θα μπορούσαν να στήσουν «αυτό το κάτι άλλο. Φαίνεται όμως πως αυτό, παρά τις τόσες προσπάθειες, δεν έρχεται. Ο Ευαγγελάτος αμφισβητήθηκε αρχικά από τους κλασσικούς του είδους σαν αιρετικός και υπερ-λαϊκιστής, όταν είχε βγάλει τον Καρακατσάνη πανυγηρτζή στον Αριστοφάνη, να σέρνει κάρα στην ορχήστρα αντί για σκηνικά, προκαλώντας τότε ενθουσιασμό. Οι καιροί άλλαξαν, όμως η αίρεσή του παραμένει. Είναι αρκετή, νομίζει ο καθηγητής, για να στηρίξει το παλάτι των Λαβδακιδών και ένα δράμα ανάλογο των χριστιανικών παθών; Δεν ρωτώ από αναχρονισμό στα ιερά τέρατα. Όπως ο Μπετόβεν δεν πάει με το μπουζούκι, έτσι και ο Σοφοκλής δεν πάει με νάυλον και φούμο, αντί για τα τυφλωμένα μάτια του Οιδίποδα. «Είναι τυφλος στ' αυτιά, στο νου και στα μάτια» λέει ο Σοφοκλής. Όχι όμως ο θεατής!